onarıcı sözler vardı eskiden...
'olsun' lar, 'sen bilirsin'ler
'canın sağolsun'lar..
bilge sözlerdi...
altında kırgınlık ve gerçekte kendinin haklı olduğuna inanç yatan
ama 'seni seviyorum ve bundan daha değerli değil aslında' ya da 'haklı olmam seni kaybetmeme değmez' anlamını saklayan...
kendine de iyi gelen,
sakinleştiren,
hemen gemileri yakmadan bir kez daha düşünme fırsatı veren bir tür şifa sözleri...
şimdi aşırı uçlarda, bireyselliğin özgürlük nidaları arasında
"neden ilişkiler uzun sürmüyor"u sorguluyor insan... ben de soruyorum; yangın yerine dönen bu karmaşada ortama su serpen serin yüreğin nerede şimdi?
kendinden bir şey eksilir diye düşünmeyip cömertçe sunduğun sevgin? vazgeçmeden önce bir kez onarmayı denediğin, dengeleyen, yaşama şans veren iyi niyetin nerede?