"acıdan kaçarak hazza yönelme durumu" doğal ve bebeklikten beri getirdiğimiz bir yanımız... ama acı çekmenin de gelişimin bir parçası olduğunu ilk dişimizi çıkarırken, ya da yürümeye çalışırken kafamızı sehpaya vurduğumuzda öğrendik...öğrenmenin o dikenli tellerinden geçerken acıyı göze almış olmasaydık şimdi ne kendi kendimize yemek yiyor ne de yürüyebiliyor olurduk...

yüzleşmen gereken durumu öteleyerek, görmezden gelerek yarattığın içsel dünyanda yaptığın şey, daha derin bir acıya kucak açmaktan başkası değildir.kabuğuna çekilerek, öğrenmeye ve büyümeye gösterdiğin her direnç kendi güzel hayatından çaldığın anlardır. evrenle inatlaşmanın manası yok -acı verse de- sağduyunun gösterdiği yolu izle. o seni köprüden geçirecek en güvenli yoldur.